Abbas Kiyarüstemi'nin yönettiği 1994 yapımı Through the Olive Trees (Zire darakhatan zeyton), sinema ile gerçeklik arasındaki ince çizgiyi ustalıkla sorgulayan bir İran başyapıtıdır. Film, önceki çalışması And Life Goes On'daki (1992) bir sahneyi çeken yönetmenin, o sahneyi canlandıran iki oyuncu arasındaki gerçek hayattaki ilişkiyi anlatma çabasını konu alır. Hüseyin, filmde karısını oynayan Tahare'ye gerçek hayatta da aşıktır, ancak sosyal statü farkı ve Tahare'nin ailesinin itirazları bu aşkın önünde engel oluşturur. Kiyarüstemi, bu basit ama derin hikayeyi, Kuzey İran'ın pastoral manzaraları ve zeytin ağaçları eşliğinde, minimalist ve belgeselvari bir üslupla aktarır. Oyuncuların performansları doğal ve samimidir, neredeyse gerçek hayatla kurgunun iç içe geçtiği hissini uyandırır. Yönetmen, sinemanın kendisini bir araç olarak kullanarak, sevgi, ısrar, sınıf farklılıkları ve doğal afetlerin (filmin arka planında 1990 Manjil-Rudbar depremi vardır) insan hayatına etkileri gibi evrensel temalara dokunur. Through the Olive Trees, sakin ritmi ve derin insani bakış açısıyla izleyiciyi düşündüren, hüzünlü ama aynı zamanda umut dolu bir film deneyimi sunar. Cannes Film Festivali de dahil olmak üzere birçok uluslararası festivalde gösterilen ve övgü toplayan bu film, İran sinemasının şiirsel gerçekçilik geleneğinin en güzel örneklerinden biridir. Sade anlatımı ve görsel zarafetiyle, sinema sanatına ilgi duyan herkesin mutlaka izlemesi gereken bir klasiktir.