E. Elias Merhige'nin yazıp yönettiği 1989 yapımı Begotten, izleyiciyi sıra dışı ve rahatsız edici bir görsel deneyime davet ediyor. Film, geleneksel anlatı yapısını tamamen reddederek, siyah-beyaz ve yüksek kontrastlı görüntülerle oluşturulmuş sürreal bir dünya sunar. Begotten, adeta bir mitolojik doğuş, yıkım ve yeniden doğuş döngüsünü, diyalogsuz ve tamamen görsel bir şiir gibi işliyor. İzleyici, 'Tanrıça Doğa' ve 'Annesi Toprak' gibi sembolik karakterler üzerinden, yaşamın acımasız döngüsü, yaratılışın şiddeti ve insanın doğa ile olan yıkıcı ilişkisiyle yüzleşir.

Begotten'un en çarpıcı yanı, deneysel sinema tekniklerini sonuna kadar kullanmasıdır. Film, adeta bir sessiz sinema dönemi eseri gibi çekilmiş, ancak içeriğiyle modern izleyiciyi derinden sarsmayı başarmıştır. Oyunculuklar, daha çok beden dili ve fiziksel performans üzerine kuruludur; diyalog olmaması, izleyicinin tüm dikkatini çarpıcı ve bazen dayanılması zor görüntülere vermesini sağlar. Bu, filmin nihilist ve karanlık atmosferini güçlendiren bir tercihtir.

Begotten izlemek, geleneksel bir film deneyiminden çok, bir sanat enstalasyonunu veya kabusu deneyimlemek gibidir. Özellikle deneysel sinema, avangart sanat ve mitolojiye ilgi duyanlar için vazgeçilmez bir kült eserdir. Film, rahatsız edici güzelliği ve yaşam-ölüm döngüsüne dair cesur yorumuyla, izleyici üzerinde uzun süre silinmeyecek bir etki bırakır. Eğer sınırları zorlayan, farklı ve unutulmaz bir sinema deneyimi arayanlar varsa, Begotten mutlaka izlenmesi gereken bir yapımdır.